Column Frank Starik bij VPRO radio 1, Nooit meer slapen

Geplaatst op: 3 nov 2016 |

Bekijk event: 30 okt 2016 om 15:00

VPRO Nooit meer slapen dag 2

Dinsdag. Gisteren las ik op facebook van mijn contrabasserende vriend Eddie Kuijpers de navolgende status: ‘Ik ben superblij dat we dit jaar een hele korte zachte winter hebben gehad. Gelukkig is het nu weer zomer. Ik denk dat ik zo naar het strand ga.’

Eddie vindt veel dingen super. Dat komt door zijn contrabas. Ik geloof dat contrabassisten de gelukkigste mensen op aarde zijn, in weerwil van het feit dat ze de hele tijd met dat onhandelbare ding heen en weer moeten slepen, dat ze in heel grote auto’s moeten rijden, anders past hij er niet in. Ik denk niet dat mensen die in een grote auto rondrijden gelukkiger zijn dan mensen met een kleintje, maar ik denk wel dat heel veel mensen graag in een grote auto rond zouden rijden, omdat die auto henzelf ook weer iets groter maakt. Je neemt een vanzelfsprekende ruimte in.

Zondag sleepte ik mijn zieke lijf naar Haarlem, voor wat in potentie een tamelijk treurige bijeenkomst leek: een schrijver van wie niemand ooit eerder had gehoord, een stadsdominee, een radiopredikant, twee fauteuils en een bankstel in een bedompt zaaltje, en tenslotte nog iemand wiens naam bij mij geen bel deed rinkelen: Wilbert de Joode, hij moest ook praten, praten over zijn beroep en over het feit dat hij recent de Boy Edgar Prijs heeft gewonnen.

Wilbert sprak zeer traag over het geluk van improviseren, dat muziek maken in de eerste plaats luisteren is, en in de radio-onvriendelijke stiltes die hij telkens liet vallen bloeide er iets open, ontstond er een diepe concentratie – even later klommen we samen het podium op, hij met zijn bas, ik met mijn gedicht, in totale aanwezigheid, gedragen door dat verdrietige zaaltje, dat ademloos luisterde.

Het was magisch, een moment van welhaast religieuze vervoering. Geluk. Een zomerdag in november. Hier en nu. Wilt u zelf thuis ook gelukkig worden? Koop een contrabas.

En terwijl ik dit schrijf begint het eindelijk, eindelijk te regenen.