Laden Evenementen
Event | woensdag 09 feb 20:00 - 22:00

Letterij 2011

Tickets

Onderstaand nummer bevat de tickets voor dit evenement in je winkelwagen. Klik op "Koop Tickets" om bestaande deelnemersinformatie aan te passen en de hoeveelheid tickets aan te passen.
Letterij 2011
0,00
Onbeperkt

Mondiaal Literair is een samenwerking tussen MCH en Uitgeverij In de Knipscheer en komt dankzij vrijwilligers zonder subsidie tot stand. De maandelijkse schrijversavonden van Mondiaal Literair worden thematisch samengesteld, zoveel mogelijk naar aanleiding van recent bij Nederlandse uitgeverijen verschenen of te verschijnen boeken, die inhoudelijk de vaderlandse grens overschrijden. Centraal staat het interview met de auteurs, soms in een gezamenlijk gesprek, soms na elkaar. Uiteraard lezen een of meer schrijvers kort uit eigen werk. Uitgever Franc Knipscheer is de host van de avond. De interviews worden gehouden door Peter de Rijk.

Letterij is de nieuwe naam voor Mondiaal Literair vanaf 2012. In 2o11 zijn er naast de literaire talkshows ook boekpresentaties van Frank Kraaijeveld, Inge Nicole en Glenn Pennock.

9 februari 2011: Suriname

Op de valreep van 2010 verscheen Voor mij ben je hier, verhalen van de jongste generatie Surinaamse schrijvers. Steeds meer auteurs met Suriname in hun genen eisen hun plek op in letterenland. ‘De laatste tien jaar zijn er in de Surinaamse literatuur meer prozadebuten verschenen dan in de twee eeuwen daarvoor.’ In gesprekken met de gasten blikt Peter de Rijk terug en kijkt vooruit.

Karin Amatmoekrim is met drie romans in de afgelopen zes jaar een van de grote literaire beloftes van Nederland. Ze groeide op in IJmuiden, zat in Velsen Zuid op het gymnasium en studeerde aan de Universiteit van Amsterdam af op De Etniciteit in de Surinaamse Literatuur. Haar tweede roman Wanneer wij samen zijn gaat over (een Javaanse familie uit) Suriname. Haar meest recente verhaal Gods trucje, is geïnspireerd op de bekende Surinaamse nationalist Anton de Kom.

Antoine de Kom is medicus en was als psychiater onder meer verbonden aan het Pieter Baan Centrum. Daarnaast is hij een virtuoos en geprezen dichter. De titels van zijn bundels Tropen, De kilte in Brasilia, Zebrahoeven en Chocoladetranen maken duidelijk dat hij zich in de poëzie vooral Caraïbisch voelt. Antoine de Kom is de kleinzoon van Anton de Kom, over wie ruim een jaar geleden een indrukwekkende biografie verscheen.

In 1979 verscheen voor het eerst een column van een ‘meerculturenschrijver’ in een Nederlandse krant.  Geruchtmakend, niet alleen onder lezers maar ook binnen de redactie van de krant. Ineke Jungschleger is de verantwoordelijke redacteur die Edgar Cairo tot columnist van De Volkskrant maakte. Edgar Cairo, overleden in 2000, wordt gezien als de meest opzienbarende schrijver uit de Surinaamse literatuur tot nu.

Film
Vertoning van een video-opname van Edgar Cairo die zijn column “Is not toe ieeeeet!” leest en aandacht voor de komende documentaire Edgar Cairo: “Ik ga dood om jullie hoofd” van Cindy Kerseborn die later dit jaar in filmhuizen wordt uitgebracht.

6 maart 2011: Mondiaal Literair Extra: Alfred Birney – Rivier de Brantas

Programma

Glenn Pennock speelt gitaar

Alfred Birney leest fragment uit Rivier de Brantas

Vertoning documentaire De Birnies

Pauze

Gesprek over parallellen documentaire met Rivier de IJssel

Peter de Rijk interviewt Alfred Birney over Rivier de Brantas

Glenn Pennock speelt gitaar

Signeren

«Ook de Nederlandse literatuur heeft haar geheimen. Een van de best bewaarde heet Alfred Birney. Dit is uiterst verfijnd proza – tastbaar en tegelijk ongrijpbaar als water, een stille kracht in de Nederlandse literatuur.» – Standaard der Letteren

«Je hebt de Nederlandse literatuur en je hebt Alfred Birney. Een zelfstandig genre binnen de letteren, wat mij betreft: de meest onderschatte schrijver van Nederland.» – Rudie Kagie, Vrij Nederland.

Zomaar twee perscitaten over Alfred Birney.

En in maart zet Alfred Birney met ‘Rivier de Brantas’ de kroon op zijn drieluik van rivieren-novellen.

Hoewel de novellen zelfstandig gelezen kunnen worden is ook nu, evenals in ‘Rivier de Lossie’  (2009) en in ‘Rivier de IJssel’  (2010), de hoofdpersoon een muzikant. ‘Rivier de Brantas’  is een verkapte roadshow op Java vol tempowisselingen en vertellingen rond deze gitarist. Die ervaart intens de verschillen tussen Nederlandse expats, Chinezen, Indo’s en Indonesiërs op het overbevolkte eiland. Nederlandse expats lijken zich er vreemd genoeg het best in hun vel te voelen, maar zonder een diepgaande kennis van de koloniale geschiedenis. Chinezen en Indo’s, veel bewuster van de koloniale geschiedenis, lijken tussen twee werelden in te zweven. Wanneer de gitarist bij het graf van zijn grootmoeder een vloek wil gaan bezweren die over zijn familie zou hangen, blijken Indonesiërs ook niet helemaal te weten wie ze zijn, als moslims met een hindoeïstische ziel.

’Ik heb een zwak voor preludes. (…)  De prelude laat iets open. Altijd. Maar daar, in dat hotel, met die onaflatende karavaan van herriemakers langs mijn balkon, in het smorende Jakarta onder een deken van smog waar geen satellietcamera doorheen kon gluren, hoorde die gitaarmuziek niet thuis.’

«Van de auteur met het grote gebaar met dikke romans werd hij fijnslijper, een getalenteerd schrapper, de man die weet hoe hij zijn woorden moet wegen. Birney weet in 112 bladzijden de vinger te leggen op feiten en gevoelens die het binnenste van de kolonie Nederlands-Indië tonen. Verzwegen kanten, de dingen van toen, bijna niet meer de kennis van nu. Chapeau voor de auteur die zijn familiegeschiedenis weet te overstijgen en een universeel verhaal neerzet.» – Den Haag Centraal over Rivier de IJssel

«Zijn oeuvre is uniek, niet alleen door zijn stijl maar ook door de thema’s die hem bezighouden. Heel kort door de bocht zijn dat zijn Indische achtergrond, het internaatsleven, geweld, erotiek en muziek. Vaak heeft het proza van Birney een poëtische toon, al beheerst hij meerdere registers.» – Literatuurplein over Rivier de Lossie

23 maart 2011: Iran

De berichtgeving uit en over Iran brengt velen in verwarring. Staan de deuren open of slaan ze dicht? Peter de Rijk gaat in deze ‘talkshow met schrijvers’ in gesprek met drie interessante gasten uit de wereld van de Iraanse literatuur.

Ronald Bos was gastredacteur voor themanummers over Iran bij de literaire tijdschriften De tweede ronde en Deus Ex Machina en stelde een bloemlezing samen uit 100 jaar Perzische poëzie: Stegen van Stilte. Hij verbleef enige tijd in Iran. Ronald Bos is daarnaast werkzaam bij en mede verantwoordelijk voor het  intercultureel beleid van het Nederlands Letterenfonds.

Saaba werd geboren in Kermanshah, gelegen in het Koerdische gebied van Iran, een oorlogsgebied waarvandaan ze vluchtte, een vlucht van stad naar stad die haar hele jeugd duurde en die uiteindelijk zou leiden tot haar ‘wedergeboorte’ in 1995 in Nederland. In Iran studeerde ze scheikunde, in Nederland bouwkunde. Haar nog te publiceren roman heet Postvogel.

Nasim Khaksar kwam in 1983 als politiek vluchteling naar Nederland. Zowel ten tijde van de Sjah als van Khomeini heeft hij gevangen gezeten. Hij is actief in de beweging van Iraanse schrijvers en kunstenaars in ballingschap. Naast zijn vele publicaties in het Farsi werd zijn werk vertaald in het Engels, Zweeds, Frans. In het Nederlands verschenen van hem de verhalenbundels  De kruidenier van Kharsavil en Tussen twee deuren, het reisverslag Reis naar Tadzjikistan en de roman Weerhanen en zweepslagen.

7 april 2011: Mondiaal Literair Extra: Frank Kraaijeveld – Bintangs Fifty Fifty

Programma

Meine Fernhout [ex-Bintang; schreef het intro in Fifty Fifty] overhandigt het (e)er(st)e exemplaar aan Frank Kraaijeveld

Korte vertoning historische video’s op groot scherm

Peter de Rijk interviewt Frank Kraaijeveld

Frank Kraaijeveld speelt akoestisch

Signeren

«Je kunt je nu niet voorstellen dat je in 1964 naar een band staat te kijken die al 50 jaar bestaat. Dat zou een band zijn die in 1914 is opgericht. Daar zitten twee wereldoorlogen tussen.» – Frank Kraaijeveld in Fifty Fifty

Op 26 februari werd het halve eeuwfeest (!) gevierd met een spetterend optreden in een uitverkocht Paradiso. Het jubileumboek Bintangs Fifty Fifty ligt vanaf 1 maart jl. in de boekhandel. Op 7 april vindt de officiële boekpresentatie plaats.

50 jaar Bintangs, 50 jaar Nederlandse rockhistorie in 50 korte verhalen. Frank Kraaijeveld, medeoprichter van de Bintangs kijkt terug en blikt vooruit. Portretten van leden, ex-leden. Bizarre verhalen, mijmeringen. Het vreemde besef dat muziek die alleen voor de jeugd was, nu nog steeds met dezelfde gedrevenheid gespeeld kan worden, onaangetast door de tijd! Dezelfde energie, hetzelfde meedogenloze ritme. Dat Kraaijeveld op deze foto wat wegheeft van Keith Richards lijkt veelzeggend: de Bintangs met hun harde bluesrockgeluid werden en worden nog steeds de Nederlandse Rolling Stones genoemd, met wie ze overigens ooit het podium deelden (in De Brabanthallen in Den Bosch).

Luister hoe ze toen klonken: http://www.youtube.com/watch?v=O2RXJOYHVUs

Geïllustreerd met 250 foto’s, waarvan tientallen paginagroot, uit het Bintangs archief. De helft in historisch zwart-wit en de helft in knallend full-colour. De live-cd FIFTY FIFTY bevat oud en nieuw werk van het in november 2010 opgenomen concert in ‘Brennels Buiten’. Het is een selectie van songs die speciaal geperst is voor deze boekuitgave.

17 april 2011: Mondiaal Literair Extra: De Tranen van de Zeegans – Inge Nicole

Programma

Inleiding  Wilma van den Brink
over prostitutie in de tweede helft van de negentiende eeuw

Guus Bauer over De Tranen van de Zeegans

Inge Nicole wordt geïnterviewd door Peter de Rijk

Na afloop signeert Inge Nicole haar boek

Inge Nicole – De Tranen van de Zeegans 

«Een meisje in de prostitutie van 1863 tot 1872»

De novelle De tranen van de zeegans speelt zich af gedurende een decennium in de tweede helft van de negentiende eeuw. Het is het verhaal van Aleida Vleijshouwer. Zij is veertien jaar als haar moeder in haar zevende kraambed sterft en zij op zoek moet naar een betrekking in de stad.

‘Mijn vader is Cornelis Vleijshouwer, hij leeft van varkens en soms een oud paard. En mijn moeder is dood. Ze had een lichaam als van een garnaal en toch kwam steeds dat varken en bij het zevende kind brak ze in tweeën. Ik wil geen kinderen. Nooit.’

‘Nou, dat komt goed uit. Hier is geen plaats voor kinderen.’

Ze vindt werk bij de visafslag maar wordt al snel opgemerkt door Pons, ogenschijnlijk een net heerschap, die zich over haar ontfermt. Aleida denkt een aanstelling in de huishouding te krijgen maar ze wordt misleid en de prostitutie ingeleid.

‘De daaropvolgende dagen zag ze hem alleen maar naar boven gaan voor een ander meisje en bij iedere tree die hij nam, trapte hij haar op het hart.’

Desondanks groeit er tussen beiden een band. Aleida is blind voor zijn overheersing, Pons sleurt haar mee in zijn opium- en morfineverslaving. De schellen vallen Aleida pas van de ogen als er geen weg terug meer is.

In secuur gekozen woorden en met krachtige beelden ontrolt het levensverhaal van Aleida zich voor de lezer tot in ieder detail.

Inge Nicole – De Tranen van de Zeegans
Genaaid gebonden met stofomslag, 100 blz.
ISBN 978-90-6265-663-9

27 april 2011: In het spoor van Orwell

George Orwell is, als geestelijk vader van Animal Farm en Big Brother,  een icoon van de wereldliteratuur en is zeer recent onderwerp van nieuwe publicaties, ook vanwege zijn rol in de Spaanse Burgeroorlog.

Van Marco Daane verscheen dit jaar Het spoor van Orwell. De auteur neemt de lezer mee langs de vele plaatsen waar Orwell leefde, werkte en over schreef, zoals tijdens de Spaanse Burgeroorlog.

De man die Belg wilde worden van Marc Wildemeersch laat Orwell zien door de ogen van zijn commandant in de Spaanse Burgeroorlog en gaat in op zijn rol bij MI5, de Britse geheime dienst. Klik hier voor een youtubefilmpje over Orwell en de Spaanse Burgeroorlog.

Michiel van Kempen schreef een nieuw nawoord bij de eind april te verschijnen heruitgave van Albert Helman’s De sfinx uit Spanje, een ooggetuigenverslag van de Spaanse Burgeroorlog uit 1937 en hij beantwoordt in Mondiaal Literair de vraag of Helman en Orwell elkaar gekend hebben.

25 mei 2011: Extaze

Terwijl met regelmaat het ene na het andere literaire tijdschrift het onderspit delft, herrijst uit hun as Extaze, dat zijn redactionele
thuisbasis heeft in Den Haag, de stad met van oudsher het meeste ‘buitenland’ waardoor het ook een venster op de wereld zal zijn.  In de
voorbije decennia hebben de uitgeverijen en literaire tijdschriften Den Haag een voor een verlaten. Extaze wil dat rijke literaire verleden voortzetten en een platform voor de toekomst zijn, niet exclusief Haags maar wel met wat Den Haag aan literair moois te bieden heeft. In dit 0(penings)-nummer van Extaze onder meer literatuurfilosoof Jan-Hendrik Bakker over het verleden en heden van de Haagse roman, een briefwisseling tussen Tjalie Robinson en Maria Dermoût, ingeleid door Tjalie Robinson-biograaf Wim Willems, en bijdragen van o.a. Wim Noordhoek (over beeldend kunstenaar Marcel van Eeden) en Kees ’t Hart (verhaal).

Cor Gout en Els Kort vertellen over het waarom van Extaze. Zij nodigden voor deze Haarlemse presentatie de volgende medewerkers aan Extaze uit:

Rob H. Bekker is van huis uit dichter met drie gepubliceerde dichtbundels en zanger van de Nederlandstalige band Zimihc met drie uitgebrachte cd’s. In Extaze schrijft hij over de vorig jaar december overleden Captain Beefheart. Voor Mondiaal Literair houdt hij een inleiding over deze zanger-schilder en laat hij van Beefheart ook videobeelden zien op het grote scherm van het MCH.

Captain Beefheart – Ice Cream for Crow op youtube.

Yolande de Kok schrijft als psychiater over haar vak in het Tijdschrift voor Psychiatrie, maar is daarnaast ook auteur van gedichten in het Nederlands en verhalen in het Fries. In Extaze staat haar verhaal De man, de vogel en de hond.

Peter J. van Dijk studeerde Nederlands en Geschiedenis. Hij heeft twee romans op zijn naam staan: Voorspel en Reis naar de vader, voor het
schrijven waarvan hij put uit het dagboek dat hij al meer dan 30 jaar bijhoudt. Zijn verhaal Vlijt in Extaze is aanleiding voor een gesprek over
schrijverschap.

28 september 2011: Een standbeeld voor Niemand

Juan Manuel Roca is iemand, zelfs in het land van Gabriel García Márquez. Hij is er uitgegroeid tot een nieuwe nationale beroemdheid.
In september 2011 is hij voor het eerst in Nederland, en wel bij Mondiaal Literair. Voor zijn bundel  ‘Een standbeeld voor Niemand’ ontving hij de Colombiaanse staatsprijs voor poëzie.

Roca wordt vergezeld door zijn vertaler Stefaan van den Bremt, dichter en essayist, en vertaler van o.a. Octavia Paz en Pablo Neruda. Aan Van den Bremt werd de Belgische staatsprijs voor vertalingen toegekend.

Helaas zal Juan Manuel Roca niet aanwezig zijn.

De Colombiaanse dichter zou eerder deze maand arriveren in Antwerpen voor een verblijf in het PEN-Schrijvershuis aldaar, maar is niet komen opdagen, hoewel hij zelf om deze verblijfsmogelijkheid had gevraagd. E-mails en telefoons worden momenteel niet beantwoord. We kunnen slechts hopen dat hem niets ernstigs is overkomen.
Zijn vertaler Stefaan van den Bremt zal wel aanwezig zijn en in gesprek met Peter de Rijk het werk van Juan Manuel Roca belichten.

De derde gast van de avond is  Fred de Haas. Hij is de vertaler en samensteller van de dan te presenteren bundel ‘Hé Patu / Waggeleend’, waarmee hij een bescheiden standbeeld opricht van de zwarte Curaçaose Papiamentstalige dichter Elis Juliana.  Het gesprek zal  o.m. gaan over persoon en werk van Elis Juliana en hoe hij gezien kan worden in relatie tot andere (Afro)-Caribische auteurs.  De in augustus 84 jaar geworden Elis Juliana zal op video te zien en op cd te horen zijn.

Aliefka Bijlsma (Curaçao, 1972) debuteerde, hoewel Engelstalig opgevoed,  in 2007 met de Nederlandse roman Gezandstraald, die zich op Curaçao afspeelt. Als diplomatendochter groeide zij op o.a. in Senegal, de Filippijnen, Engeland en Ghana; zij werkte onder meer in New York, Brazilië en als advocate op Curaçao. Tegenwoordig woont en werkt zij in Amsterdam. Vorig jaar verscheen haar tweede roman, Mede namens mijn vrouw, gesitueerd in Rio de Janeiro. Daarnaast is zij direct betrokken bij de filmindustrie als juridisch adviseur, scenarioschrijver, producent en regisseur. Met haar Curaçaose roots en haar ‘Braziliaanse’ roman is zij in Mondiaal Literair de ideale schakel tussen het Curaçao van Elis Juliana en het Zuid-Amerika van Juan Manuel Roca.

7 oktober 2011: Mondiaal Literair Extra – Glenn Pennock – Als gitaren schreeuwen

Als gitaren schreeuwen is een modern, surrealistisch verhaal dat heen en weer schakelt tussen droom, werkelijkheid en de visioenen van de hoofdfiguur Joe. Pennock speelt met thema’s als muziek, de cultus van verlichting, seks, geweld, Indische familiebanden en onbereikbare liefde. Joe’s innige band met zijn Fender-gitaar – ze vertegenwoordigt zijn ziel – triggert hem, doet hem op reis gaan naar binnen. Een reis naar de oerbron van zijn creatieve en muzikale meesterschap. Dat leidt tot een verrassende ontdekking. Op deze queeste krijgt Joe wel hulp van overleden mensen, zoals een meisje, een oud klasgenoot. Maar ook in zijn dromen van beroemdheden zoals Jeff Healy, Jim Morisson en Jimi Hendrix – allen behorend tot de rij van reeds overleden gitaarhelden die hem hebben geïnspireerd.

Glenn Pennock is zelf ook gitarist. Hij heeft een klassieke gitaaropleiding genoten, en speelt verschillende gitaarstijlen. Het kan niet anders dan dat de gitaar op deze presentatie een belangrijke rol speelt. Een aantal muzikanten, waaronder ook Haarlemse, zal vrijdagavond 7 oktober acte de présence  geven op het podium van MCH.

 

26 oktober 2011: Te leven op duizend plaatsen

Rob Groenewegen is de auteur van Te leven op duizend plaatsen. Jo Otten 1901-1940, de eind september 2011 te verschijnen biografie over de eigenzinnige Rotterdamse schrijver en non-conformist Jo Otten,  tijdgenoot van Menno ter Braak en E. du Perron. Jo Otten kwam op 10 mei 1940 bij een Duits bombardement op Den Haag op 39-jarige leeftijd om het leven kwam. Du Perron en Ter Braak stierven – nagenoeg even oud – resp. vier en vijf dagen later. Toch wordt Jo Otten zelden in één adem met hen genoemd. Rob Groenewegen legt uit waarom Otten het predicaat ‘vergeten schrijver’ kreeg en spreekt uit of dit terecht is.

Nop Maas bezorgde diverse briefwisselingen van Gerard Reve, alsmede de eerste vijf delen van diens verzameld werk, alvorens in 2009 en 2010 te komen met de eerste delen van het biografische drieluik  De kroniek van een schuldig leven. De uitgave van het derde deel wordt gedwarsboomd door een hoog opgelopen ruzie (tot doodsbedreiging aan toe) tussen Nop Maas en Reve’s voormalige levenspartner Joop Schafthuizen. Het derde deel is ook niet ‘eenvoudig’ te herschrijven omdat Nop Maas zich, in tegenstelling tot de meeste biografen, vrijwel uitsluitend op geschreven teksten baseert en nauwelijks op getuigenissen uit andere bronnen.

Dit jaar is het 100 jaar geleden dan Tjalie Robinson werd geboren als Jan Boon, zoon van een Nederlandse KNIL-­militair en een Indische vrouw van Brits­-Javaanse afkomst. In 2008 verscheen de bio­grafie Tjalie Robinson, biografie van een Indo-schrijver door Wim Willems. Tjalie Robinson,  die ook publiceerde onder de naam Vincent Mahieu, was daarnaast ondermeer in 1959 initiatiefnemer van de befaamde Haagse Pasar Malam, tegenwoordig Tong Tong Fair geheten, naar het door hem opgerichte Indisch tijd­schrift Tong-Tong. Hij schreef ook voor het interculturele tijdschrift Oriëntatie van E. du Perron.

23 november 2011: Marokko in recente romans

In het kader van de Haarlemse Marokkoweek is op woensdag 23 november Marokko het thema in de maandelijkse talkshow Mondiaal Literair.

Gasten zijn Asis Aynan, Greta Riemersma en Richard Osinga.

Asis Aynan nam, samen met vertaalster Hester Tollenaar, bij Uitgeverij Athenaeum – Polak & Van Gennep het initiatief van ‘De Berberbibliotheek’, een reeks van tien niet eerder in het Nederlands verschenen boeken van auteurs met een Berberachtergrond. Het voorwoord bij de eerste vertaling Leven en Legende van Agoun-chich van Mohammed Khaïr-Eddine, die dit jaar verscheen, is van zijn hand. Asis Aynan behoorde tot de genomineerden voor de Kunstprijs Amsterdam 2011.

Asis Aynan

Drie jaar lang werkte Greta Riemersma als correspondent voor de Volkskrant in Marokko, waar zij samen met haar echtgenoot Saïd en kinderen woonde in de geboorteplaats van haar man. Greta Riemersma ging daar op zoek naar de geschiedenis van haar man, die zelf nauwelijks iets leek te weten over zijn achtergrond. Haar ontdekkingen tekende zij dit jaar op in Het land van zijn vader.

Greta Riemersma

In november verschijnt Een duivel met een ziel door Richard Osinga. Het is een historische roman geschreven met het scherpe analytische perspectief van de buitenstaander. In de loopgraven bij Verdun zien twee Franse officieren elkaar terug. Meer dan vier jaar geleden, in augustus 1909, hielpen zij de Sultan in Marokko met zijn strijd tegen opstandige Berbers.

Richard Osinga

In de Knipscheer Uitgeverij